در بسیاری از موارد، آرنج تنیس بازان خود به خود بهبود می‌یابد، اما استفاده از روش‌های درمانی می‌تواند درد و مدت زمان بهبودی را کاهش دهد. درمان‌ها به دو دسته اصلی تقسیم می‌شوند:

1. درمان غیرجراحی

استراحت و اصلاح فعالیت‌ها

• جلوگیری از انجام فعالیت‌هایی که موجب کشیدگی تاندون‌ها می‌شوند.

• تغییر روش انجام کار یا ورزش برای کاهش فشار بر آرنج.

• استراحت کافی و جلوگیری از فعالیت‌های سنگین.

کمپرس سرد و گرم

• استفاده از کمپرس یخ چند بار در روز، هر بار ۱۰ تا ۱۵ دقیقه، برای کاهش التهاب و درد.

• گرما درمانی برای کاهش گرفتگی عضلات و افزایش جریان خون مفید است.

داروهای ضد التهاب و مسکن

• داروهای غیراستروئیدی ضد التهاب (NSAIDs) مانند ایبوپروفن یا پاراستامول.

• استفاده موضعی از ژل‌ها و پمادهای ضد التهاب جهت کاهش عوارض جانبی.

فیزیوتراپی

در کلینیک فیزیوتراپی رادان، متخصصان با روش‌های زیر به بازتوانی عضلات ساعد و آرنج تنیس کمک می‌کنند:

• تمرینات کششی و تقویتی برای عضلات ساعد و بازو

• منوال تراپی و ماساژ درمانی برای کاهش درد و سفتی عضلات

• الکتروتراپی، اولتراسوند و لیزرتراپی برای تحریک ترمیم بافت

• استفاده از بریس، مچ‌بند یا آتل برای کاهش فشار روی آرنج

شاک ویو تراپی

یک روش غیرتهاجمی است که امواج شوکی با انرژی بالا، بافت آسیب دیده را تحریک می‌کنند تا درد کاهش و روند ترمیم تسریع شود. این روش برای برخی بیماران نتایج بسیار خوبی دارد، اما همه افراد پاسخ مشابه دریافت نمی‌کنند.

تزریق پی آر پی و کورتیکواستروئید

• پی آر پی (PRP): پلاسمای غنی از پلاکت که از خون خود بیمار گرفته شده و به آرنج تزریق می‌شود تا ترمیم تاندون را افزایش دهد.

• کورتیکواستروئید: کاهش درد کوتاه‌مدت، تزریق مستقیم به ناحیه دردناک، معمولاً برای موارد مقاوم به درمان‌های دیگر.

2. درمان جراحی

در صورتی که درمان‌های غیرجراحی مؤثر نباشد و درد بیمار شدید و مزمن باشد، جراحی می‌تواند گزینه درمانی باشد:

• برداشتن بافت آسیب دیده و ترمیم تاندون

• روش باز یا آرتروسکوپی بسته به شدت آسیب

• پس از جراحی، برنامه فیزیوتراپی برای بازگرداندن قدرت و دامنه حرکت ضروری است.