پارگی بای سپس (عضله دوسر بازویی)

پارگی بای سپس ، بسته به محل پارگی (سر بالایی یا سر پایینی)، سن بیمار و شدت آسیب، روش‌های درمان متفاوتی دارد. درمان شامل غیرجراحی، جراحی و توانبخشی پس از جراحی است.

۱. درمان غیرجراحی (Conservative Treatment)

این روش بیشتر برای افراد مسن، بیماران با پارگی جزئی یا کسانی که تغییر شکل و ضعف عضله برایشان مسئله‌ای ندارد استفاده می‌شود.

روش‌ها:

1. استراحت و محدود کردن فعالیت:

   • گاهی آرنج برای مدتی به گردن آویزان می‌شود تا فشار روی تاندون کاهش یابد.

   • هدف: جلوگیری از کشش بیشتر تاندون و کاهش التهاب.

2. داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDs):

   • داروهایی مثل ایبوپروفن، ناپروکسن یا دیکلوفناک برای کاهش درد و التهاب استفاده می‌شوند.

   • توجه: مصرف طولانی مدت بدون نظر پزشک می‌تواند باعث آسیب به معده و کلیه شود.

3. تمرینات فیزیوتراپی سبک:

   • حفظ دامنه حرکت آرنج و شانه با حرکات کنترل شده.

   • جلوگیری از خشکی مفصل و ضعف عضله.

محدودیت: با این روش، قدرت خم کردن آرنج و سوپیناسیون ساعد کاهش می‌یابد و برخی فعالیت‌های روزمره ممکن است مختل شوند.

۲. درمان جراحی (Surgical Repair)

برای افراد جوان‌تر، ورزشکاران و پارگی کامل سر پایینی تاندون، درمان سریع جراحی بهترین نتیجه را دارد.

مراحل و نکات:

1. جراحی اولیه:

   • بازگرداندن تاندون به توبروزیته رادیوس با استفاده از پیچ، گیره یا دوخت مستقیم.

   • هرچه جراحی زودتر بعد از آسیب انجام شود، نتیجه بهتر و بازگشت قدرت عضله سریع‌تر است.

2. جراحی تأخیری (>۳-۴ هفته پس از پارگی):

   • تاندون کوتاه شده و مستقیم نمی‌توان آن را به استخوان متصل کرد.

   • استفاده از پیوند تاندون (آلوگرافت) ضروری است:

     • معمول‌ترین آلوگرافت‌ها: تاندون همسترینگ یا تاندون آشیل.

     • هدف: بازگرداندن طول و قدرت عضله.

3. بی‌حرکتی پس از جراحی:

   • آرنج ۱ تا ۲ ماه بی‌حرکت می‌شود.

   • هدف: تثبیت تاندون و جلوگیری از کشش یا پارگی مجدد.

۳. فیزیوتراپی و توانبخشی در فیزیوتراپی رادان

توانبخشی پس از جراحی یا حتی درمان غیرجراحی، نقش حیاتی در بازگشت عملکرد عضله و پیشگیری از محدودیت‌های حرکتی دارد.

برنامه درمانی شامل:

1. درمان‌های دستی:

   • ماساژ، موبیلیزیشن، MET، مایوفاشیال، ریلیز

   • هدف: افزایش جریان خون، کاهش چسبندگی و بهبود انعطاف‌پذیری بافت نرم.

2. تمرین درمانی و دستگاه‌ها:

   • تمرینات کنترل شده برای تقویت عضلات بازو، ساعد و شانه

   • افزایش دامنه حرکت خم و صاف کردن آرنج و قدرت سوپیناسیون ساعد.

3. تمرینات تقویتی جانبی:

   • عضلات کتف، شانه، مچ و انگشتان نیز تقویت می‌شوند، زیرا بی‌حرکتی طولانی می‌تواند عملکرد مفاصل دیگر را کاهش دهد.

4. آموزش ورزش‌های اصلاحی:

   • بیمار آموزش می‌بیند تا تمرینات را در خانه یا باشگاه ادامه دهد.

   • هدف: جلوگیری از بازگشت آسیب، تقویت ثبات مفاصل و بازگشت به فعالیت‌های روزمره و ورزشی.